و رابطوا ) * كه در تفسير به « مرابطه على الامام » تفسير شده ، همه را ناظر به همين مطلب معرفى مىكند . در صفحهء 201 رابطهء بيعت كننده و بيعت گيرنده را رابطهء ابن و اب ، و رابطهء بيعت كنندگان را با هم رابطهء اخوت مىخواند و تشبيه مىكند ( ص 203 ) اين سنت را به پيوند شيرين كه به درخت تلخ مىزنند و در عين [ حال ] مراقبت باغبان لازم است كه پيوند نخشكد ، باغبان شاخه هاى تلخ را مىزند و پيوند را پرورش مىدهد . در صفحهء 207 مىگويد : فصل هفتم در بيان جواز فكر مصطلح صوفيه كه عبارت باشد از صورت مرشد در نظر داشتن و توجه به مرشد نمودن . . . در صفحهء قبل و اول اين صفحه نيز راجع به همين مطلب بحث مىكند . در صفحهء 209 به حديث تفكر در آلاء الله از باب اينكه ائمه و مراشد اعظم ، آلاء الهى هستند و به احاديث استحباب نظر بر وجه عالم و اخبار مجالست با عالم و اخبار واسطه قرار دادن محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله در حاجات كه « * ( و مقدمكم امام طلبتى ) * » و به آيهء * ( و ابتغوا اليه الوسيلة ) * تمسك جسته است . ايضاً متمسك مىشود به آيهء * ( يا ايها الذين امنوا اتقوا الله و كونوا مع الصادقين ) * و اين بيت مثنوى را به ياد مىآورد : چونكه با شيخى ، تو دور از زشتيى روز و شب سيّارى و در كشتيى در پناه جان جان بخشى قوى خفته اندر كشتى و ره مىروى . . . هين مپر الَّا كه با پرهاى شيخ تا ببينى عون لشكرهاى شيخ و مىگويد اينها معيت ملكوتى است . در صفحهء 207 يعنى چهار صفحه قبل ، مسئلهء حقيقت رؤيت را پيش مىكشد كه به عقيدهء بعضى وسيله است براى صورت ملكوتى ، يعنى عقيدهء شيخ اشراق ( كه در نزد ملاصدرا مردود است ) .